De Hettisrieder Nikolaus
"Heit isch so weit, heit isch so weit, heit isch so weit!" s Hänsle ka nix anders meh denke.
Scho seit ar in dr Frieh aufgschtande isch, goht deam Bue de Klausedag im Kopf rum. Ibrall, wo ar nakut, merkt ar, daß es auf Weihnächte zue goht ond des ka m Hänsle
oigentlich gar it gschwind gnue gau.
Blos heit, do isches eam it so wohl. Z eschte Mol in seinem kuze Kinderleabe kut heit dr Nikolaus zum Hausbesuch, so hot d Mama eam gsait ond reacht streng glueget
derzue. Vo de Nachbaurskind hot s Hänsle scho gehrt, daß des iamol gar it so luschtig sei, wenn dr Nikolaus käm. Do käm dann it blos der alte, liebenswürdige Bischof
drher, sondern der dät au dean wiaschte Kneacht Rupprecht mitbringe, mit Schealla ibrall rum ond ar gherige Goißl drbei. Die Goißl däbet die Kind zum gschpiere kriege,
die s Johr über it so brav gweah sind. Ond des macht iatz eiser Hänsle eabe derart oriebig.
Die Ohruhe isch im ganze Haus zum gschpiere, aber so zapplig wie s Hänsle, isch dann doch koinar. Nix ka ar lang mache, nix gscheit afange, allat muess ar meh an de
Klause denke. Auf alle Fäll reißt ar sich heit gherig zämet ond isch so brav, wie a Engele. Alls, was d Mama sait, duet ar auf dr Stell ond ohne Widerred. D Mama wundret
sich gehrig, so kennt se ihran Bue gar it. Grad heit kut ihr des gleagele, weil se mit m Loiblebache afangt, ond do ka se a kloine Hilfe scho brauche. Ond s Hänsle isch
froh, weil so dr Dag wenigschtens a wink gschwinder rumgoht. Es isch ja allgemein bekannt, daß für d Kind sette Däg bsonders lang sind.
So gohts ganz hofele auf de Obend zue, dr Vattr kut rei, d Mama richtet a Brotzeit her, wie an alle Däg halt. Dussa isch scho gherig dunkel ond d Kälte beißt sich in d
Fenschterscheiba nei. S Hänsle hocket ganz riebig am Tisch ond loset am zuene Fenschter naus. Iamole bilt ar sich ei, ar tät Schealla here ond a Gschroi. Also wohl ischm
s it, m Hänsle, ar wiad wegs jedam Mucksar blass im Gsicht.
Iatz hocket se am Brotzeite dana, die ganz Famille isch do ond alle außer m Hänsle sind riebig ond zfriede. Vattr ond Muettr merket des natürlich scho, die wisset ja au,
daß heit no was Bsonders passiere wiad. An s Hänsle na land se sich aber nix amerke. Zmole zuckt s Hänsle zamm, als ob n an Blitz troffe hätt: an dr Haustür hot s klopfet!
"Iatz isch so weit," denkt ar sich ond sei kleins Heaz hot bumpret, wie no nie im Leabe.
Dr Vattr duet ganz überrascht ond moint, wer denn do um die Zeit no komme dät? "Komm, gang du ond mach auf", sait de Vattr zum Bue, doch der macht koin Zuckerar meh vor
lauter Aufregung. D Muetter erbarmt sich dann ond stoht auf. Dussa vor dr Haustür ka ma dann fremde Schtimma höre.
Mit am wilde Glockeschealle kut dr Rupprecht rei in d Stube, hinter eam de Bischof, ganz in Rot mit am lange, weiße Bart ond am hohe Huet, der glei an dr Decke agoht. D Mama
macht d Tür hinter deane zue, ond da standet se iatz vor m Hänsle da.
Der sait gar nix, der lueget blos die zwoi Gschtalta a. Groß ond wild lueget dr Rupprecht drei, mit sei m speckige Schofspelz ond seine große, schwere Stiefel. Am Gürtel
hänget a paar Schumpeglocka ond jedsmole, wenn ar sich rührt, läutet die tief ond wild, grad zum Drvolaufe. Sei Gsicht isch hinter am wilde, schwaze Bart versteckt on sei
Wollkappe hot ar so tief in d Auge razoge, dass ar kaum no rausluege ka. In dr Hand hot ar an schwere Haselnuss-Steacke ond im Gürtel steacket zwoi Goißla dinn, die so
ausseahnet, als ob ar se scho oft hergnomme hett.
Mit seine Stiefel ond sei m Steacke stampft ar auf de Stubebode, daß alls wacklet ond d Glocka scheallet drzue, daß sogar d Muetter gschwind mol verschrocke dreilueget.
Iatz sott ma ja moine, daß dr Bischof drfür reacht mild ond gütig auslueget. Aber der sieht au eher ofreindlich aus, denkt sich s Hänsle, der hot so an strenge Blick ond
mit sei m goldene Bischofsstab do schlecht ar au auf de Bode. Die ganz Gschicht deicht m Hänsle it rar ond am liebschte dät er bei dr Tür naus ond futspringe. Aber do
standet ja die Klause, do kut ar it dur, des isch m scho klar.
"Drauß vom Walde komm ich her, ich muss euch sagen, es weihnachtet sehr..", so fangt de rote Bischof-Klaus a.
S Hänsle lueget ean mit große Auge a. Was der alls so gsait hot, kut beim Buebe gar it a. Zmol heart ar de Bischof froge: "Ja, wie hoisch denn du, du kleinar Ma ? Bisch du
des Hänsle vom Bohrar-Hof?" S Hänsle sait allat no nix.
Dr Bischof zieht aus sei m dicke Mantel a kleins goldenes Büchle raus, lueget nei ond sait dann mit ar strenge Stimm:"So, Hänsle, dir hot s wohl d Sproch verschlage, aber iatz
los no amole her, weil in deam Buch do standet allerhand Sächela dinn, die it so rar sind. Bischt scheints a gherigar Lausar, gell. Flueche dätsch öfters ond reacht freach
seiesch allat an d Muetter na ond an d Verwandtschaft. Woisch du denn it, daß ma des it deaf ?" Dr Bischof steckt mahnend de Zoigefinger aus ond dr Rupprecht loht glei
amole me seine Schealla läute. A Weile sait s Hänsle allat no nix, aber dann regt sich in eam dinna irgendwie a Gerechtigkoitssinn, der die Anschuldigung it oifach auf sich
sitze lau ka.
"Ja, aber," fangt s Hänsle a, "die Flüech hot mir alle de Papa zoiget, der fluechet ja de ganz Dag omanand, grad sobald ebbas reacht huret. Do ha i die alle gleanet, ond d
Mama, die sait s scheinbar au reacht gean, weil se ja au reacht oft rumfluechet." S Hänsle stockt kuz vor Aufregung, dann moint ar no:"Obwohl, gleanet ha i s scho vom Papa,
d Mama fluechet eigentlich allat die gleiche drei Flüech. Wänder se mole höre ?" Dr Klaus winkt verschrocke ab ond moint: "Frei jo it, du, gell!"
Do fangt de Rupprecht a mit seinar tiefe, drohende Stimm ond sait:"A reachtar Schlampar bisch, du Lausbue, du! Mir isch zu Ohre komme, daß bei dir im Zimmer dr Verhau
dermaßen isch, daß a jedam grauset. Ond aufrumme däbesch du nix. Bürschle, so goht des frei it, gell, des muess besser weare!" Um des zum bekräftige, zieht dr Rupprecht
scho mol a Goißl aus m Guht raus.
Desmole braucht s Hänsle it so lang, bis ar a Antwort findet: "Ja, aber," fangt ar meh a, "d Mama rummet doch au nix auf, lueget doch amol in d Kuche naus, do wiads ui
grause! Ond grad so siehts au in dr Speis ond in dr Wäschkuche aus. Ond im Gate ond vor m Haus ond im Bad ond...." M Hänsle fällt grad nix meh ei. "Ond m Papa isch des
grad wurscht, weil der nämlich au nie zum Aufrumme kut, der sait allat, später dät ar s mache, aber do isch no nie was druss wore. Isch ui des gar it aufgfalle ? So an
sauschtall, wie bei eis ums Haus rum ond im Tenne doba geits suscht grad niena meh! Bei eis findt ma doch nix meh. Ond do machet dir a Gfrett, blos weags meim Zimmer!"
Mit jedam Satz wiad s Hänsle mutiger ond a wink lauter. So a Ogerechtigkoit ka ma oifach it auf sich hocke lau, ond wenn s zwoimol d Klause sind!
Dr Rupprecht lueget reacht kritisch zum Bischof ond der sait druff, scho a bitzle freindlicher: "Do stoht no in deam Buch dinn, daß du allat beim Rantsche wäresch ond glei
noch dr Schuel zum Nachbaursbue numspringe dätsch, anstatt deine Hausaufgaba z machet. Ond z Obend kämesch dann oft z spät hoi, grad escht, wenn s dunkel wiad! Sowas goht
doch it!" Dr Bischof droht mit sei m Stab in Richtung Hänsle ond dr Rupprecht loht glei meh an gherige Scheallar los.
Aber s Hänsle loht iazt numma luck: "Ja, aber, dr Papa goht doch au allat nochm Schaffe glei in d Wiatschaft zum Eikehre ond der kut sogar escht dann hoi, wenn mir scho
alle lang im Bett sind! Drum hammer doch dean Sauschtall do drhoi. Ond wenn ar denn doch amole friehner kut, dann isch ar so miad, daß ar blos no ins Kanapee neidrimslet
ond dann macht ar koin Mucksar meh. Iamole sieh i de Papa a paar Däg lang numma!"
Dr Rupprecht bremst s Hänsle ond sait, a wink osicher in dr Stimme:"Dann bleib halt wellaweag drhoi ond hilf dr Mama a bitzle, dann wäeret dir deam Sauschtall au besser Her!"
S Hänsle lueget verzweiflet ond sait aufgregt:"Ja, aber d Mama isch doch au kaum drhoi. Oft muss i mir s Easse doch noch dr Schuel seal warm mache, weil se scho meh im Fleacke
oder z Kempte dinn beim Eikaufe isch. Bei de Hausaufgaba hilft mer ja au koinar. Am Namittag, do hot se dreimole in dr Wuche ihr Kaffeekränzle ond dann muess se in de
Frauebundvorstand ond am gotzige Dag, wo se mole drhoi isch, do isch se dann so miad, daß se ihre Rueh braucht. Do gang i doch glei zum Seppi num, des isch doch klar, bei
deam ka i z Mittag was easse ond d Hausaufgaba machet mir dann mitanand! Bei deam sind d Eltre wenigschtens do, do hammer s allat reacht nett."
Iatz klappt dr Bischof sei Büchle zue ond lueget zum Rupprecht num. Der isch au scho ganz still wore. A kuze Zeit isch es grad ganz riebig im Zimmer. S Hänsle ond seine
Eltre standet mit am rote Grind do, koinar sait was. Ma ka scho richtig gschpüre, wie sich a Oweatter zämetbraut.
Dann setzet d Klause a, neamet d Steacke fescht in d Händ ond gand mit am grimmige Gsicht auf die Alte zue. Daß an deam Obend dr Klaus die zwoi Alte derart verschlecht, mit
deam hot koinar greachnet, wahrscheinlich it amole die Klause seal.
Bis heut hoißt s no, daß dr Hettisriedar Klaus endlich mol die Reachte verdwischt hot!